Γ ΤΑΞΗ
ΕΝΟΤΗΤΕΣ
Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Η Τέχνη του Αγιογράφου


.jpg
ΘΕΟΤΟΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ. Έλληνας πεζογράφος, εκπρόσωπος της επτανησιακής σχολής. Γεννήθηκε το 1872 στην Κέρκυρα και καταγόταν από αρχοντική οικογένεια. Σπούδασε φυσικομαθηματικά στη Σορβόνη, κοινωνιολογία και φιλοσοφία στο Μόναχο. Η οικογένεια του είχε φροντίσει να του προσφέρει γνώσεις από όλες σχεδόν τις επιστήμες. Η πρώτη επαφή του με την λογοτεχνία έγινε την περίοδο ακόμα που ήταν φοιτητής δημοσιεύοντας έργα του σε λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής. Ασχολήθηκε και με την πολιτική, μέλος του σοσιαλισμού και υποστηρικτής του Βενιζελισμού ανέπτυξε έντονη δράση. Η γνώση δέκα γλωσσών τον βοήθησε να ασχοληθεί και με τις μεταφράσεις ξένων έργων, όπως τα δύο ινδικά έπη Μαχαμπαράτα και Ραμαγιάννα, τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ, τα γεωργικά του Βιργιλίου και πλήθος άλλων αρχαίων ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζουν: Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα, Ο κατάδικος, Ο Παπα Ιορδάνης Περίχαρος, Η τιμή και το χρήμα, κ.α. Υπέρμαχος του δημοτικισμού και πρωτεργάτης του κοινωνικού μυθιστορήματος ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης πέθανε το 1923 στην Κέρκυρα.



Η συνέχεια της ιστορίας όπως τη φαντάστηκαν τα παιδιά.

[...] Ο νέος ήταν ενθουσιασμένος που θα έβλεπε τελικά τα παιδιά της περιοχής που ζούσε από κοντά. Στο δρόμο ήταν αρκετά σκεπτικός, εφόσον δεν ήξερε πώς θα μπορούσε να συμμετάσχει στις δραστηριότητές τους. Εξάλλου, πίστευε πως θα τον αντιμετώπιζαν διαφορετικά επειδή θα ήταν ο μοναδικός που δεν ασχολούνταν με την γεωργία, αλλά με την αγιογραφία. Όλα αυτά όμως χάθηκαν από το μυαλό του όταν ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι βυθισμένος στις σκέψεις του είχε πάρει λάθος μονοπάτι, το οποίο δεν τον οδηγούσε στην πλατεία του χωριού αλλά σε ένα απομονωμένο λιβάδι. Κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά και συνειδητοποίησε ότι αυτό ήταν το ωραιότερο τοπίο που είχε δει σ ’όλη του τη ζωή. Τα πουλιά κελαηδούσαν τόσο γλυκά και ζεστά που νόμιζε ότι τον καλωσόριζαν. Λίγο πιο μακριά έτρεχε με τα γάργαρα νερά του ένα ρυάκι, το οποίο τον ανακούφισε διότι με τόσο περπάτημα που είχε κάνει διψούσε πάρα πολύ. Έτσι, γρήγορα-γρήγορα πήγε να πιει λίγο κρύο νερό από το ρυάκι..jpg
Ξαφνικά όμως άκουσε μία αδύναμη φωνή να φωνάζει με όση δύναμη είχε: «Βοήθεια, βοήθεια κάποιος να με βοηθήσει σας παρακαλώ». Ο νέος αναστατωμένος , έτρεξε κατευθείαν προς την κατεύθυνση που άκουγε τη φωνή. Με μεγάλη του έκπληξη αντίκρισε μία άμαξα με τρεις επιβάτες. Ο ένας ήταν ο οδηγός της άμαξας, ο άλλος ήταν ένας μεγάλος άνδρας, φαινόταν πλούσιος, ο οποίος δεν είχε χάσει τις αισθήσεις του, μάλλον αυτός ήταν που φώναξε για βοήθεια, και τέλος δίπλα στον ηλικιωμένο άνδρα ήταν μία κοπέλα, γύρω στα είκοσι, πολύ πιθανόν η κόρη του ηλικιωμένου άνδρα. Ο νέος έσπευσε να τους βοηθήσει, αφού η άμαξα είχε αναποδογυρίσει, μάλλον είχαν κάποιο ατύχημα, το οποίο φαινόταν πολύ σοβαρό.
Καταρχήν ο νέος πήγε στον οδηγό, ο οποίος όμως ήταν ήδη νεκρός.. Έπειτα ο νέος έτρεξε προς τον ηλικιωμένο άνδρα και την κόρη του. Εκείνοι ήταν ζωντανοί. Έτσι με όση δύναμη του είχε δώσει ο Θεός κατάφερε να τους σηκώσει και τους δύο να τους πάει στο σπίτι του. Όταν ο πατέρας του νέου τους αντίκρισε σοκαρίστηκε και άρχισε να ρωτάει : «Παιδί μου, τι έγινε; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Είναι καλά; Ζουν; Είναι σοβαρά τραυματισμένοι;» «Πατέρα, δεν ξέρω ούτε ποιοι είναι ούτε αν είναι σοβαρά τραυματισμένοι. Το μόνο που ξέρω είναι ότι είχαν ένα ατύχημα με την άμαξά τους και χρειάζονται την βοήθεια μας. Ο οδηγός τους είναι νεκρός». «Τί λες παιδί μου; Γρήγορα άφησέ τους στο υπνοδωμάτιο να τους περιποιηθώ».
Ευτυχώς ούτε ο πατέρας αλλά ούτε και κόρη ήταν σοβαρά τραυματισμένοι και έγιναν απόλυτα καλά μέσα σε δύο βδομάδες. Ο πλούσιος άνδρας δεν ήξερε πώς να ευχαριστήσει τους δύο άνδρες που τους περιποιήθηκαν. Έτσι, ο ηλικιωμένος ρώτησε τον νέο:
-«Τι μπορώ να σου προσφέρω για να σε ευχαριστήσω για το καλό που μου έκανες; Δεν θα δεχτώ αρνητική απάντηση όμως, να το ξέρεις. Μέσα από την καρδιά μου θέλω να σου χαρίσω κάτι για το καλό που μου έκανες.»
-«Ευγενικέ κύριε, σας ευχαριστώ πολύ . Εάν μου κάνετε αυτήν την ερώτηση πριν από δυο βδομάδες θα σας έλεγα ότι θα ήθελα να μού δώσετε χωράφια για να τα καλλιεργώ και να μπορέσω να γίνω αγρότης. Το όνειρο μου . Αλλά τώρα, κατάλαβα πως αυτό που θέλω περισσότερο και που θα έδινα και τη ζωή μου είναι η κόρη σας . Την αγάπησα από την πρώτη στιγμή που την είδα.» Ο ηλικιωμένος σάστισε και εξεπλάγη με την απάντηση του νέου . Τότε ρώτησε την κόρη του:
-«Μονάκριβη μου, εσύ κόρη μου τον θέλεις και εσύ τον νέο; Τον αγαπάς;» Τότε η κόρη ανταποκρίνεται :
-« Μάλιστα πατέρα, τον θέλω και τον αγαπώ πολύ και εγώ τον αγάπησα από τη πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα.» Τότε ο πατέρας με μεγάλη του χαρά συμφώνησε με αυτό το γάμο και σαν γαμήλιο δώρο έδωσε στον γαμπρό του δέκα στρέμματα γης, ώστε να μπορεί να τα καλλιεργεί και να γίνει αγρότης.
Ο πατέρας του νέου τα πρώτα χρόνια ήταν λίγο στεναχωρημένος που το παιδί του δεν ακολούθησε τη τέχνη του αγιογράφου, αλλά όλα άλλαξαν με τον ερχομό του εγγονού του, ο οποίος όσο μεγάλωνε τόσο πιο μεγάλο ενδιαφέρον έδειχνε για την αγιογραφία. Όταν μεγάλωσε πια αρκετά έγινε μαθητής του παππού του, ο οποίος του δίδαξε όσα ήξερε και τον καμάρωνε και ο ίδιος αλλά και οι γονείς του για την πρόοδό του για την ευγενή καρδιά που είχε. Όταν μεγάλωσε πια αρκετά έγινε ένας από τους καλύτερους αγιογράφους ολόκληρης της χώρας. Στο τέλος όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χαρούμενοι με την απρόσμενη τροπή που πήραν τα πράγματα. Έτσι και εσείς αν βρεθείτε ξαφνικά σε ένα απομονωμένο μέρος και ακούσετε μια φωνή να σας ζητά βοήθεια μη βιαστείτε να φύγετε μακριά απλά βοηθήστε… Μπορεί να σας αλλάξει τη ζωή ολοκληρωτικά.
Πόπη Ρε

[...] Τελικά ο γιος δέχθηκε να μάθει την τέχνη και ο πατέρας του τον έκανε έναν από τους πιο γνωστούς αγιογράφους. Όμως τελικά ο πατέρας του αρρώστησε βαριά από φυματίωση και τελικά πέθανε . Έτσι ο γιος επειδή στενοχωρήθηκε πολύ παράτησε την αγιογραφία και δεν ξαναασχολήθηκε μ’ αυτή.
Αλέξανδρος Νταούτης

[...] Ο νέος είχε πλέον διάθεση για ζωή, ένιωθε χαρούμενος. διότι βρισκόταν στον τόπο και ανάμεσα στους ανθρώπους που ήθελε πραγματικά. Τότε πήρε την απόφαση να μιλήσει στον πατέρα του για το τι πραγματικά ήθελε. Εκείνος επειδή ήταν ήδη υποψιασμένος, αφού έβλεπε το παιδί του αφηρημένο στη δουλειά, τον αποπήρε αμέσως και τον απείλησε ότι αν δεν ακολουθούσε την τέχνη της αγιογραφίας θα τον έκλεινε σε μοναστήρι, για να μάθει με το ζόρι την τέχνη. Το παιδί υπάκουσε όμως μέρα με την μέρα καθώς μεγάλωνε κλεινόταν όλο και πιο πολύ στον εαυτό του, δεν μιλιόταν, η συμπεριφορά του ήταν πλέον επιθετική και πιο απότομη προς τον πατέρα του και τον περίγυρο του. Τα βράδια έβγαινε έξω και περνούσε τις ώρες του στο καφενείο του χωριού πίνοντας και καπνίζοντας. Οι θαμώνες τον κοίταζαν λυπημένοι που μαράζωνε..
_Κέρκυρα.jpgΚάποιοι χωριανοί η Κυρά Μαρίκα και ο κυρ Θωμάς μίλησαν στον πατέρα για την κατάσταση του παιδιού. Εκείνος αρχικά δεν ήθελε να τους ακούσει και τους έδιωχνε. Οι σκέψεις και οι αμφιβολίες τον βασάνιζαν έτσι πήγε να ψάξει στο δωμάτιο του γιου του για αποδεικτικά στοιχεία. Τότε ήρθε αντιμέτωπος με αυτό που πραγματικά φοβόταν. Το παιδί του είχε μπλέξει με κακές παρέες που τον είχαν παρασύρει σε παράνομες πράξεις και ουσίες! Τότε ο πατέρας κατάλαβε το λάθος του αφότου είχε προηγηθεί μία σημαντική συζήτηση με το παιδί του. Σιγά-σιγά μαθεύτηκε αυτό το σκάνδαλο στο χωριό. Όλοι οι χωριανοί υποστήριξαν αυτό το παιδί και αποφάσισαν να το βοηθήσουν να ξεμπλέξει μαζί με τον πατέρα. Με απλές καθημερινές πράξεις και την υποστήριξη και προτροπή του πατέρα του να κάνει ότι τον γεμίζει και τον ευχαριστεί το αγόρι τώρα πια ζούσε ευτυχισμένο στη φύση μακριά από το παρελθόν του και κάθε μέρα του φαινόταν όλο και καλύτερη, γιατί αυτό είναι πραγματικά το νόημα της ζωής!
Ιωάννα Συλβίτη

[...] Ο πατέρας στο τέλος πέθανε και ο γιος του, επειδή τον αγαπούσε πολύ, αποφάσισε να μάθει την τέχνη της αγιογραφίας για να κάνει το χατίρι του .
Νίκος Ξένος

[...] Με τον καιρό ο μικρός συνήθισε την τέχνη του αγιογράφου και άρχισε να την αγαπά. Όταν πέθανε ο πατέρας του ανάλαβε το εργαστήρι του έγινε ένας μεγάλος αγιογράφος και συνέχισε την παράδοση της οικογένειάς του.
Δημήτρης Λαγούδης

[...] Το παιδί του αγιογράφου ο Βαγγέλης, έφυγε βιαστικά από τα χωράφια και γύρισε γρήγορα στο σπίτι του. Ο πατέρας του τον έβριζε. Στο τέλος του είπε ο Βαγγέλης ότι θα μάθει να αγιογραφεί… Μετά από λίγο καιρό έγινε ο καλύτερος αγιογράφος της περιοχής. Όμως εκτός από αγιογράφος είχε φτιάξει ένα δικό του χωράφι και το καλλιεργούσε με διάφορα λαχανικά. Αργότερα παντρεύτηκε την Μαρία αλλά δεν .jpgείχαν παιδιά και η Μαρία δεν τον άντεχε άλλο και γι’ αυτό τον χώρισε. Αυτός για εκδίκηση παντρεύτηκε την φίλη της, την Ελένη και έκαναν πέντε παιδιά. Η ζωή τους ήταν πολύ ήρεμη και ένιωθαν πολύ ευτυχισμένοι.
Κάποια στιγμή του δόθηκε η ευκαιρία να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στον κόσμο για να γνωρίσει καλύτερα τον κόσμο της αγιογραφίας. Ο Βαγγέλης άρχισε να κάνει πολλά ταξίδια και να πηγαίνει σε πολλά μοναστήρια. Οι γονείς του ήταν πολύ περήφανοι για εκείνον. Ο πατέρας του Βαγγέλη σταμάτησε την αγιογραφία και έμεινε με την γυναίκα του μέχρι που πέθανε. Ό,τι είχε και δεν είχε το άφησε στα μοναστήρια που πήγαινε ο γιος του. Ωστόσο ο Βαγγέλης αφού τελείωσε τα ταξίδια του, έμεινε μαζί με την οικογένεια του και συνέχιζε να καλλιεργεί το χωράφι του και να αγιογραφεί για τα γύρω μοναστήρια μέχρι το τέλος της ζωής του.
Χρήστος Σταθάκης

[...] Το παιδί όταν είδε όλα αυτά που ήταν έξω από το εργαστήριο αποφάσισε να γυρίσει πίσω και να μάθεις από του πατέρα του την τέχνη της αγιογραφίας φαινόταν σίγουρες και σιγά σιγά άρχισε να του αρέσει έγινε πολλή γνωστός και αγιογράφησε πολλές εκκλησίες .Όταν είδε όλα αυτά ο πατέρας πέθανε από μια χρόνια ασθένεια φυματίωση , αλλά έφυγε χαρούμενος γιατί είδε τον γιό του να γίνεται γνωστός και να γίνεται δάσκαλος και εκείνος για τα παιδιά του .
Γιώργος Γιαννιώδης

[...] Ο γιος μετά από χρόνια δύσκολης δουλειάς και μεγάλης προσπάθειας, κατορθώνει να γίνει αγιογράφος. Ζωγραφίζει μια εικόνα, η οποία γίνεται θαυματουργή και έτσι γίνεται διάσημος σε όλο τον κόσμο. Οι γονείς του είναι πολύ περήφανοι για εκείνον, όπως και όλο το χωριό. Έπειτα από χρόνια ο αγιογράφος εγκαταλείπει το χωριό και φεύγει να πάει στη πρωτεύουσα όπου εκεί γνωρίζει μια κοπέλα, συγκατοικούν και έπειτα από χρόνια την παντρεύεται.
Ide_o_Anthropos_EM.jpgΟ αγιογράφος εκτός από μια πετυχημένη καριέρα που συνεχίζει να χτίζει, φτιάχνει και μια όμορφη οικογένεια αφού λίγο μετά από τον γάμο του αποκτούν και ένα γιο. Τα χρόνια περνούν, ο γιος μεγαλώνει όπως και η οικογένεια! Μια μέρα καθώς δούλευε μια εικόνα, χτύπησε το τηλέφωνο του και τον ειδοποίησαν να πάει στο χωριό, γιατί ο πατέρας του είχε πεθάνει. Εκείνος παράτησε ό,τι έκανε και έτρεξε στο χωριό.
Μετά από το συμβάν, ο αγιογράφος σταμάτησε να ζωγραφίζει εικόνες για συναισθηματικούς λόγους και πήρε τη μητέρα του στη πόλη να μείνει μαζί τους. Τα χρόνια συνέχισαν να κυλούν όμορφα και ομαλά για την οικογένεια. Ο αγιογράφος ποτέ δεν πίεσε τον γιο του να τον ακολουθήσει και έτσι ο νεαρός κατάφερε να γίνει ένας σπουδαίος γιατρός και η οικογένεια του είναι περήφανη για αυτόν!

[...] Αφού ο νέος περπάτησε για πολλή ώρα και η νύχτα είχε ήδη φτάσει, αποφάσισε να γυρίσει στο σπίτι. Εκεί τον περίμενε η μητέρα του με ένα πλούσιο δείπνο. Ο πατέρας του τον περίμενε στο σαλόνι, θαυμάζοντας την εικόνα της Παναγίας.
-«Γύρισες παιδί μου» αποκρίθηκε ο πατέρας
-«Μάλιστα πατέρα» είπε ο γιος
Η μητέρα τους φώναξε αμέσως στο τραπέζι. Αφού έκαναν την προσευχή τους και τελείωσαν το φαγητό, ο πατέρας έκανε νεύμα στο γιό του να μιλήσουν για το μέλλον του.
-«Πρέπει να βρούμε μια λύση, δεν γίνεται να μην μάθεις την τέχνη.» είπε κουρασμένα ο πατέρας
-«Μα πατέρα, δεν μπορώ να την μάθω, το χέρι μου δεν είναι τόσο καλό όσο το δικό σου.» είπε θυμωμένα ο νέος
-«Δεν μπορώ να ακούω άλλο. Είναι υποχρέωση σου να μάθεις να ζωγραφίζεις. Μην με συγχύζεις και με κουράζεις άλλο.»
-«Μια είναι η λύση, θα φύγω και θα γυρίσω όλον τον κόσμο. Όταν θα βρω το κατάλληλο μέρος, θα δουλέψω ως γεωργός.» είπε αποφασισμένος και με τόλμη ο νέος.
-«Αχ, η καρδία μου, με αυτά που ακούω από το στόμα σου γιέ μου. Τα χάπια και τις βαλεριάνες μου. Αν φύγεις θα αναγκαστώ να σε αποκληρώσω. Θα χάσεις πολλά και θα το μετανιώσεις αν δε με ακούσεις. Δεν θέλω το κακό σου. Εγώ είμαι πια μεγάλος σε ηλικία, είναι ευκαιρία τώρα που ζω να μάθεις την αγιογραφία. Μετά θα είναι αργά»
-«Όχι, πατέρα. Εγώ σε δύο βδομάδες θα φύγω και δεν θα ξαναγυρίσω. Μέχρι τότε θα ήθελα να προετοιμαστώ για το ταξίδι μου».Ο νέος έφυγε αποφασιστικά από το δωμάτιο.Είχε πάρει την απόφασή του. Οι δύο γονείς δεν κατάφεραν να τον μεταπείσουν μέσα σε αυτές τις δύο εβδομάδες και έτσι ο νεαρός ξεκίνησε το ταξίδι του.
(Μετά από δέκα χρόνια)
Οι γονείς του νέου πέθαναν και άφησαν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία στη εκκλησία του χωριού. Ακόμη ο πατέρας άφησε ένα γράμμα στον γιο του με τα μυστικά της αγιογραφίας και τις τεχνικές. Ο νέος λυπήθηκε που τον έχασε, αλλά τουλάχιστον πραγματοποίησε το όνειρο του. Αυτήν την στιγμή είναι τριάντα χρονών, είναι παντρεμένος, έχει ένα εργαστήριο αγιογραφίας, στο οποίο απασχολεί πολλούς τεχνίτες, και ένα τεράστιο χωράφι. Η γυναίκα του ήταν επιχειρηματίας και τώρα έγινε βοσκοπούλα. Έχουν δύο παιδιά και το ένα, το αγοράκι, του έδωσαν το όνομα του πατέρα του. Πράγματι ο νέος, γύρισε όλο τον κόσμο και έχει φωτογραφίες από κάθε γωνία της γης. Την γυναίκα του την έσωσε, καθώς πήγαινε να την φάει ένας καρχαρίας στην Αυστραλία. Το εργαστήριο το ανέλαβε ο αδελφός της γυναίκας του και εκείνοι μένουν στην φάρμα τους, όπου ζουν ευτυχισμένοι.
Ηρώ Λιάπη

[...] Το παιδί μόλις κατέβηκε τα σκαλιά του εργαστηρίου αισθανόταν πολύ χαρούμενο. Βγαίνοντας από την πόρτα πήρε το δρομάκι κατά τον ανήφορο. Προχωρώντας στο δρόμο, συνάντησε δύο φίλους του οι οποίοι του πρότειναν να τους βοηθήσει να σπείρουν το χωράφι με λαχανικά. Με τη χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του που είχε φύγει από το εργαστήριο δέχτηκε με προθυμία να τους βοηθήσει. Το παιδί για πρώτη φορά στη ζωή του αισθανόταν ενθουσιασμό και χαρά που θα καλλιεργούσε το χωράφι.
Ενώ το παιδί βρισκότα5.jpgν έξω στην εξοχή στο εργαστήρι ο πατέρας κοίταζε συνεχώς την ώρα περιμένοντας με ανυπομονησία που είχε εξαφανιστεί το παιδί. Σκέφτηκε ότι μόλις επιστρέψει πίσω στο εργαστήρι θα τιμωρήσει σκληρά που είχε αργήσει. Κι ενώ περίμενε κοίταξε έξω από το παράθυρο. Πέρα στην άλλη πλευρά, αντίκρισε τρία μικρά παιδιά τα οποία όργωναν ένα χωράφι. Μέσα σε αυτά τα παιδιά αναγνώρισε το γιο του που περίμενε πολύ ώρα για να επιστρέψει. Τότε ανοίγει το παράθυρο και αρχίζει να φωνάζει το όνομα του.Το παιδί τρομαγμένο επέστρεψε στο εργαστήριο τρέχοντας, ανέβηκε τη σκάλα και κοιτάζει τον πατέρα του λέγοντας του ταπεινά και φοβισμένα «Συγγνώμη πατέρα». Ο πατέρας μόλις τον κοίταξε, με ένα τεράστιο χαμόγελο του είπε «Λοιπόν, κατάλαβα ότι προτιμάς να καλλιεργείς τη φύση παρά να γίνεις αγιογράφος. Είσαι ο γιος μου» του είπε «και θέλω να σε βλέπω χαρούμενο ό,τι κι αν κάνεις. Αν θέλεις να ασχοληθείς με τα χωράφια και τη φύση και αυτό σε κάνει ευτυχισμένο μπορείς να κάνεις αυτό που σ’ αρέσει».
Ο γιος ακούγοντας αυτά τα λόγια ενθουσιάστηκε και ευχαρίστησε το πατέρα του, ενώ του είπε ότι προκειμένου να μην τον στενοχωρήσει τον ελεύθερο του χρόνο να του μαθαίνει την αγιογραφία!
Ζωή Κυπραίου

[...] Το παιδί μετά τον εσπερινό πήγε στο εργαστήριο του πατέρα του και του είπε ότι είχε σκεφτεί πολύ αυτό που του είχε πει ο πατέρας του και του είπε ότι τελικά θα ακολουθήσει την πατροπαράδοτη τέχνη του αγιογράφου. Στα επόμενα χρόνια έκατσε δίπλα στο πατέρα του και έμαθε την τέχνη του αγιογράφου και την αγάπησε τόσο πολύ που έγινε ένας από τους καλύτερους αγιογράφους. Μετά από χρόνια εξάσκησης πήγε στην Αθήνα παντρεύτηκε άνοιξε ένα εργαστήριο αγιογραφίας που πήγε πολύ καλά. ο παιδί έζησε όλη του την ζωή του στην Αθήνα με την γυναίκα του και τα τρία παιδιά του.
Νίκος Λαγός

[...] Ο μικρός μετά από την έξοδο του πηγαίνοντας να δει τούς φίλους τους διηγήθηκε ότι του συμβαίνει και τους συμβουλεύεται, αργότερα όταν ο μικρός γύρισε στο σπίτι θέλησε να μιλήσει στον.jpg πατέρα του και να του εξηγήσει ότι δεν θέλει να συνεχίσει το έργο του αγιογράφου γιατί πίστευε ότι πρέπει να το έχεις από μέσα σου για να μπορέσεις να φτιάξεις μία εικόνα και όχι με την πίεση του πατέρα του. Ο πατέρας τότε στενοχωρήθηκε τόσο πολύ που κατέληξε στο νοσοκομείο λόγω της υγείας του. Δυστυχώς όμως δεν τα κατάφερε να ζήσει, το παιδί τότε ένιωθε τόσο μεγάλη θλίψη και απογοήτευση από τον εαυτό του που τελικά για να μπορέσει να ακολουθήσει την επιθυμία του πατέρα του συνέχισε να ζωγραφίζει με την σκέψη ότι κάποια μέρα ο πατέρας του θα είναι περήφανος για αυτόν.
Δέσποινα Πατεράκη

[...] Το παιδί ξανασκέφτηκε αυτά που του είχε πει ο πατέρας του και τότε πήγε και του μίλησε και συμφώνησαν να μάθει με σοβαρότητα τη τέχνη. Μετά από λίγα χρόνια ο μικρός έμαθε τη τέχνη του αγιογράφου και τη συνέχισε μόνος του, γιατί ο πατέρας του πέθανε από μια αρρώστια. Τότε το παιδί συνέχισε τη τέχνη, γιατί ήθελε να βγάλει τον πατέρα του ασπροπρόσωπο και το κατάφερε γιατί έγινε ένας από τους καλύτερους αγιογράφους. Μετά από χρόνια έκανε και εκείνος τη δική του οικογένεια και είχε τα παιδιά του από πολύ μικρά μαζί του ώστε να μάθουν τη τέχνη σωστά. Έτσι όταν μεγάλωσαν τα παιδιά του έμαθαν σωστά τη τέχνη και έτσι συνεχίστηκε η παράδοση.
Πέτρος Σιταράς

[...]Στο τέλος ο πατέρας του παιδιού πήρε ένα λαχείο και κέρδισε. Ο γιος του είπε να του πάρει ένα χωράφι για να ακολουθήσει το επάγγελμα που ήθελε. Την αγιογραφία την ακολούθησε ο γιος του σαν χόμπι, για να κάνει το χατίρι του πατέρα του και για να μην φύγει η ευλογία των αγίων από το σπίτι τους.Ο πατέρας του παιδιού αυτού πέθανε υπερήφανος που ο γιος του ακολούθησε το επάγγελμα αυτό έστω και σαν χόμπι.
Σιδερής Λοΐζος

[...] Ο πατέρας περίμενε το παιδί του να τον βρει στον εσπερινό, αλλά εκείνο δεν εμφανίστηκε. Εκείνος τότε αγχώθηκε άρχισε να το ψάχνει σε κάθε δρόμο και στενό ρωτώντας αν το είχαν δει. Ο δυστυχισμένος πατέρας πήγε στο σπίτι του και γεμάτος θλίψη περίμενε από στιγμή σε στιγμή να ανοίξει η πόρτα και να αντικρίσει το πρόσωπο του γιου του..
'οτες4.jpgΕν τω μεταξύ οι μέρες περνούσαν και ο γιος γυρνούσε πεινασμένος στους δρόμους, χωρίς χρήματα, μη μπορώντας να αποφασίσει αν θα επιστρέψει στο σπίτι ή όχι. Τελικά πήρε την απόφαση να επιστρέψει αφού είχε ταλαιπωρήσει αρκετά τον πατέρα του. Μόλις επέστρεψε, έπεσε μετανιωμένος στην αγκαλιά του. Ο πατέρας γεμάτος χαρά που είχε και πάλι κοντά του το μοναχογιό του του υποσχέθηκε ότι δεν πρόκειται ποτέ ξανά να του επιβάλει τη γνώμη του αλλά θα τον αφήσει να χαράξει μόνος το δρόμο της ζωής του.
Νίκος Πιτροπάκης Γιώργος Ψαρράς

[...] Μετά από πολλά χρόνια, ο πατέρας μεγάλος πια, αποφάσισε να βάλει το γιο του να υποσχεθεί ότι δεν θα άφηνε την αγιογραφία. Ο γιος όμως δεν μπορούσε να του υποσχεθεί κάτι τέτοιο. Προσπάθησε να εξηγήσει στον πατέρα του ότι η αγιογραφία δεν ήταν γι' αυτόν. Δεν είχε ούτε το ταλέντο, ούτε τις απαραίτητες γνώσεις για αυτήν την δουλειά. Ο πατέρας κατάλαβε πως δεν ήταν σωστό να επιβάλει στον γιο του το τι θα γίνει στη ζωή του και δεν τον πίεσε περισσότερο. Παρόλα αυτά, ο γιος από μόνος του, υποσχέθηκε πως θα έψαχνε να βρει κάποιον που να ασκεί αυτήν την τέχνη για να την διδάξει είτε στα δικά του παιδιά, αν ενδιαφέρονταν, είτε σε κάποιον άλλο στο χωρίο για να συνεχιστεί η παράδοση και να μην χαθούν οι άγιοι από το σπίτι τους. Πράγματι, όταν ο πατέρας πέθανε, ο γιος βρήκε κάποιον για να διδάξει την τέχνη στα παιδιά του και κράτησε την υπόσχεση που είχε δώσει στον πατέρα του, τιμώντας έτσι την μνήμη του και έχοντας ήσυχη τη συνείδηση του...
Κωνσταντίνα Σκυλλά Κατερίνα Λοΐζου

[...] Οι μέρες περνούσαν και ο πατέρας είχε αρχίσει ήδη μια καινούργια εικόνα της Αγ.Βαρβάρας AgiaVarvara.jpgγια έναν στρατιωτικό. Το παιδί προσπαθούσε να μάθει την τέχνη και κάθε μέρα γίνονταν καλύτερος. Αυτό φαίνεται από τις αντιδράσεις του και από τις λιγότερες παρατηρήσεις που του έκανε ο πατέρας.
Με τον καιρό φαίνεται ότι είχε κατασταλάξει μέσα του η ιδέα της οικογενειακής επιχείρησης. Έτσι έκανε τον πατέρα του πολύ χαρούμενο. Ο πατέρας του είχε καταλάβει ότι του γιου του, του άρεσε η δουλεία και έτσι αποφάσισε να τον στείλει σε μια σχολή αγιογραφίας. Σε αυτή τη σχολή πήγε για τέσσερα ολόκληρα χρόνια και έγινε ένας από τους καλύτερους στον κλάδο αυτό. Οι γονείς του ήταν πολύ περήφανοι για αυτόν.
Ώσπου μια μέρα ο πατέρας αρρώστησε βαριά και ήταν στο νοσοκομείο. Εκείνες τις δύσκολες ώρες που περνούσε η οικογένεια, κάλεσε το γιο του. «Γιε μου, αυτές είναι οι τελευταίες μου ώρες, θέλω να σου ζητήσω να συνεχίσεις την οικογενειακή μας επιχείρηση και να προσέχεις τη μάνα σου. «Πατέρα , ο Θεός είναι μεγάλος, θα κάνει το θαύμα του και θα γυρίσεις πάλι κοντά μας, αλλά και αν δεν γυρίσεις όλα θα γίνουν όπως τα θέλεις.’’
Γιάννης Γιαννάς Ευαγόρας Φαλιέρος

[...] Καθώς ο καιρός περνούσε ο νέος σκεφτόταν ποιο είναι το καλύτερο επάγγελμα για να ακολουθήσει. Αφού είδε τη ζωή στα χωράφια αποφάσισε ότι δεν του αρέσει. Την εκδοχή αγιογραφίας την είχε αποκλείσει και είχε ανοίξει δικό του μαγαζί. Ώσπου μια μέρα γύρισε σπίτι του και βρήκε τον μπαμπά του πεθαμένο. Τότε αποφάσισε να ακολουθήσει την τέχνη του πατέρα του για να τον τιμήσει . Έτσι από τότε είναι ένας πετυχημένος αγιογράφος.
Ιωάννα Χάρμπα Βάσω Κολοκυθά

evagelismos03.jpg
[...] Καθώς περνούσε ο καιρός ο πατέρας προσπαθούσε χωρίς αποτέλεσμα να κάνει το γιο του να μάθει την τέχνη της αγιογραφίας. Ωστόσο ο γιος συνέχισε να αδιαφορεί εφόσον δεν είχε καλλιτεχνικό ταλέντο και συνέχισε να παίζει στους αγρούς. Τελικά ο πατέρας τον έπεισε να γίνει αγιογράφος και να συνεχίσει την παράδοση. Μετά από χρόνια το παιδί έκανε δικιά του οικογένεια και σαν τον πατέρα του προσπαθούσε κι αυτός να κάνει το γιο του αγιογράφο.
Γιώργος Πολίτης Αντώνης Μούνδρος.

[...] Μετά από πολλά χρόνια ο πατέρας πεθαίνει. Ο γιος κατάφερε να ανοίξει ένα μαγαζί, όμως δεν είχε δουλειά και έκατσε και συλλογίστηκε τα λόγια του πατέρα του. Κατάλαβε ότι οι άγιοι έφυγαν από το σπίτι του και τον εγκατέλειψαν, γιατί δεν ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση. Μετάνιωσε, κατάλαβε το λάθος του και αποφάσισε να ακολουθήσει το δρόμο της αγιογραφίας. Ασχολήθηκε μ’ αυτήν, αφοσιώθηκε στο έργο του και αφιέρωσε όλα τα εικονίσματα που ιστόρησε στη μνήμη του πατέρα του.
Ασημίνα Σιδερίδη Ελπίδα Φλάμου

[...] Η ώρα περνούσε, το παιδί όμως δεν φάνηκε στην εκκλησία. Ο πατέρας του άρχισε να ανησυχεί και έτσι όταν η λειτουργία τελείωσε έτρεξε γρήγορα στο σπίτι ελπίζοντας πως το παιδί του θα είναι εκεί. Μάταια όμως το παιδί δεν ήταν σπίτι. Οι πατέρας είχε αρχίσει να ανησυχεί πολύ ενώ η μητέρα έριχνε ευθύνη στον σύζυγό της για την καταπίεση που ασκεί πάνω στο παιδί στο θέμα με την αγιογραφία.
.jpg_1.jpgΤην ίδια ώρα το παιδί περιπλανιόταν στους δρόμους χωρίς χρήματα έτσι κοντοστάθηκε κάπου και σκέφτηκε τους κόπους του πατέρα του για να τον μεγαλώσει. Το παιδί μετανιωμένο γύρισε σπίτι με τον φόβο ότι ο πατέρας του θα τον μάλωνε πολύ.
Όταν έφτασε σπίτι ο πατέρας του όχι μόνο δεν τον μάλωσε άλλα τον αγκάλιασε και του την είπε ότι δεν θα τον ξαναπιέσει και ότι θα τον αφήσει να κάνει ό,τι θέλει. Το παιδί το εκτίμησε πολύ αυτό και αποφάσισε να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του και να γίνει αγιογράφος. Λίγα χρόνια μετά έγινε ένας από τους καλύτερους αγιογράφους και τα έργα του είναι στολισμένα στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου.
Χρίστος Χριστοδούλου Σιδερής Ψυλλάς

[...] Ο νέος αμέσως ανταποκρίθηκε και έλαβε συμμετοχή στο παιχνίδι των παιδιών, έπαιζε, έτρεχε, χοροπηδούσε, ξέγνοιαστος πια από την δουλειά που του επέβαλε ο πατέρας του . Η ώρα πέρασε, ήρθε η ώρα να πάει στον Εσπερινό. Μετά από κάμποση ώρα ήρθε η στιγμή που ο παπάς βγήκε και είπε «Διευχών». Έτσι πήρε τον δρόμο προς το σπίτι του..jpg
Μόλις έφτασε στο σπίτι το, είπε στον πατέρα του ότι δεν μπορεί άλλο να τον καταπιέζει και θα ακολουθήσει το όνειρό του με κάθε τίμημα. Θα βρει δουλειά, θα πάρει τα πράγματά του και θα φύγει. Θα νοικιάσει ένα αγρόκτημα, θα κάνει οικογένεια και θα ζήσει εκεί βόσκοντας πρόβατα και ήρεμος πια μέσα στην ησυχία και τη γαλήνη της φύσης.
Κώστας Τζούμας Ηλίας Χούμης

[...] Όσο περνούσε ο καιρός ο πατέρας κατάλαβε ότι ο γιος του τελικά δεν μπορεί να ασχοληθεί με την αγιογραφία και πως δεν τον ενδιέφερε καθόλου. Γι αυτό τον λόγο τον άφησε να κάνει ό,τι θέλει στην ζωή του παρόλο που το γεγονός αυτό τον πλήγωνε.
Ο γιος του πλέον περνούσε τις ώρες του μαζί με τους φίλους, είτε σπέρνοντας στα χωράφια. Πού και πού πήγαινε στο εργαστήριο να βοηθήσει τον πατέρα του λέγοντάς του την γνώμη του αν είναι καλό το έργο το οποίο κάνει. Έτσι με αυτόν τον τρόπο τον βοηθούσε στο να βελτιώσει το έργο του.
Γιάννης Φραγκιαδούλης Αλέξανδρος Χατζηδάκης