Γ ΤΑΞΗ


ΕΝΟΤΗΤΕΣ

4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Κουρτέση Ευγενία

Αθεϊσμός - Αθεΐα


Ο όρος αθεϊσμός συνίσταται στην συνειδητή άρνηση του Θεού ως δημιουργού του κόσμου και στην μη παραδοχή, την άρνηση δηλαδή, της ύπαρξης του.Άθεοι και άπιστοι χαρακτηρίστηκαν σε διάφορες εποχές οι αλλόθρησκοι, από οπαδούς μιας ορισμένης θρησκείας. Είναι, όμως, λάθος να θεωρούνται άθεοι οι αλλόθρησκοι, επειδή πιστεύουν σ’ άλλο Θεό. Άθεος είναι εκείνος που αρνείται το Θεό, που δεν πιστεύει σε κανένα Θεό.
Υπάρχουν, λοιπόν, θεολογίες και φιλοσοφικά ρεύματα που αρνούνται την ύπαρξη ή την αναγνώριση ενός προσωπικού Θεού. Η άρνηση αυτή της ύπαρξης του Θεού αιτιολογείται συνήθως φιλοσοφικά. Το πρόβλημα της Θεοδικίας απετέλεσε και αποτελεί πολλές φορές την αφετηρία κάποιας αθεϊστικής στάσης, η οποία συνδέει την καταστροφή του κόσμου και τα βάσανα της ανθρώπινης ύπαρξης με υλικές αιτίες κι όχι με την αποδοχή ενός παντοδύναμου όντος.
Στις χώρες των δυτικών βιομηχανικών κοινωνιών παρατηρείται από δεκαετίες σε σημαντική έκταση ένας πρακτικός αθεϊσμός, που συμπεριφέρεται με στόχο την τέλεια παρουσία στο παρόν. Από αυτή την πραγματιστική στάση ξεχωρίζει ο αγνωστικισμός ο οποίος στο ερώτημα για την ύπαρξη του Θεού απέχει της ψηφοφορίας, επειδή είναι πεπεισμένος ότι είναι αδύνατο.
Από την αρχαιότητα ακόμη πολλοί φιλόσοφοι τόλμησαν να διατυπώσουν θεωρίες που έρχονταν σε αντίθεση με τις θρησκευτικές δοξασίες. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα με την επικράτηση του αυστηρού Θεοκρατισμού και σκοταδισμού, απαγορεύτηκε η ελευθερία της σκέψης και της έρευνας. Ωστόσο, η φιλοσοφική και επιστημονική σκέψη προχώρησε και η πρώτη άρνηση του Θεού προήλθε από την ιδεολογία της αστικής τάξης. Για παράδειγμα ο Τζορντάνο Μπρούνο (1548 – 1600) και ο Γαλιλαίος (1564 – 1642) έχοντας ως βάση τη θεωρία του Κοπέρνικου για το ηλιοκεντρικό σύστημα του κόσμου, ανέπτυξαν την επιστήμη και αντιτάχθηκαν στη Θεοκρατία και στο σχολαστικισμό.


Πηγές:1) Ανωνύμου, «Αθεϊσμός» , Εγκυκλοπαίδεια των θρησκειών, Τόμος 1, Αθήνα 1994, σ. 14.
2) Ανωνύμου, «Αθεΐα – αθεϊσμός», Επιστήμη και Ζωή, Τόμος 1, Θεσσαλονίκη, χ. χ. , σ. 192-193.



4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθητής: Αρχοντάκης Δημήτριος

Αγνωστικισμός

Υπάρχουν πολλές βαθμίδες αθεϊας. Μία από τις σπουδαιότερες είναι ο αγνωστικισμός, που συνίσταται στην αμφιβολία ύπαρξης μεταφυσικού-υπεραισθητού κόσμου, και στον δισταγμό αποδοχής Θεοδίδακτων αρχών και αληθειών κ.τ.λ. Οι αγνωστικιστές αρνούνται τη δυνατότητα απάντησης στο ερώτημα για την ύπαρξη ή την ανυπαξία του Θεού. Γι’ αυτούς, επίσης, είναι δύσκολο να δοθούν απαντήσεις, τόσο στο πρόβλημα του νοήματος της ζωής, όσο και σ’ εκείνο της μετά θάνατον ζωής.
Ο αγνωστικισμός είναι μία φιλοσοφική θεωρία σύμφωνα με την οποία η γνώση της βαθύτερης ουσίας του “είναι” και του “πράγματος καθ' αυτού”, του Απολύτου δηλαδή δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από τα φαινόμενα.
Ο όρος αγνωστικισμός διαμορφώθηκε από τον Άγγλο φυσιοδίφη Χάξλεϋ το 1869. Ο αγνωστικισμός αποτελεί μία από τις εκδηλώσεις του σκεπτικισμού στον τομέα της γνωσιολογίας και διακρίνεται σε 2 βασικά ρεύματα. Το πρώτο ρεύμα δέχεται την ύπαρξη μιας αντικειμενικής πραγματικότητας, την ουσία της οποίας όμως δεν μπορεί να κατανοήσει ο άνθρωπος, ενώ το δεύτερο ρεύμα αμφισβητεί την ύπαρξη της αντικειμενικής πραγματικότητας, πρεσβεύοντας πως δεν είμαστε σε θέση να γνωρίσουμε κάτι ουσιαστικό και βέβαιο γι' αυτήν. Σημαντικότερος εκπρόσωπος της πρώτης τάσης είναι ο Γερμανός φιλόσοφος Καντ και της δεύτερης ο Άγγλος Χιούμ.
Επειδή αρνείται ουσιαστικά την επιστημονική γνώση ο αγνωστικισμός αναγκάζεται να καταφεύγει συχνά σε επιχειρήματα, που αντλούνται από το μυστικισμό.

Πηγές: 1) Ανωνύμου, «αγνωστικισμός», Επιστήμη και Ζωή, Τόμος 1, Θεσσαλονίκη, χ. χ. , σ. 95.
2) Ανωνύμου, «Αγνωστικισμός», Εγκυκλοπαίδεια των θρησκειών, Τόμος 1, Αθήνα 1994, σ. 10.



4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Γεωργαλά Μαρία

Χαρακτηριστικά και καταβολές των Αντιχριστιανών

Οι Αντιχριστιανοί είναι άνθρωποι, τους οποίους χαρακτηρίζει κυρίως το μίσος ενάντια στους Χριστιανούς και στον Χριστιανισμό. Αρχικά, κοινό χα- ρακτηριστικό τους είναι το μίσος κατά των Εβραίων, επειδή οι τελευταίοι υ- πήρξαν ο κορμός από τον οποίο φύτρωσε η Χριστιανική Εκκλησία. Παρ’ αυτά, αποδέχονται και χρησιμοποιούν με ενθουσιασμό εβραϊκά αντιχριστιανικά κεί- μενα.
Παράλληλα, οι Αντιχριστιανοί μισούν και το Βυζάντιο, επειδή, όπως πι-στεύουν, εκείνο είναι που κατέστρεψε τον αρχαίο πολιτισμό. Το συκοφαντούν, λοιπόν, ότι ήταν θεοκρατικό, ότι έκαιγε βιβλία, ότι κατέστρεφε αρχαιότητες, ότι είχε Ιερά Εξέταση, ότι δίωκε τους αλλόθρησκους και ότι αποτελούνταν από τους «αγραμμάτους του Μεσαίωνα». Διαστρεβλώνουν, όμως, την ιστορία προς όφελος τους, γιατί στην πραγματικότητα ο Παπισμός ήταν εκείνος που χρησιμοποίησε τα παραπάνω μέσα τα Μεσαιωνικά χρόνια, κι όχι η Ορθόδοξη Ανατολή. Επομένως, και η αρχαιολατρία πηγάζει από το μίσος για τον Χριστι- ανισμό.
Οι καταβολές των Αντιχριστιανών εντοπίζονται στον φανατισμό και στα δόγματα του Διαφωτισμού. Παρά τις αντιλήψεις του Διαφωτισμού ότι η πίστη στο Θεό είναι κάτι κακό, ότι η Εκκλησία ταυτίζεται με τον Μεσαίωνα και την οπισθοδρόμηση, καθώς και ότι οι άνθρωποι πρέπει να ζουν χωρίς ηθικές δεσμεύσεις και χωρίς ταμπού, η χριστιανική πίστη παραμένει δυνατή. Έτσι ό- μως, το μίσος των Αντιχριστιανών κατά της Χριστιανοσύνης αγριεύει, καθώς πληγώνεται ο εγωισμός τους.
Κλείνοντας, το δόγμα που πρεσβεύουν οι Αντιχριστιανοί είναι ένα: «ο χριστιανισμός πρέπει να χαθεί», κι αυτό προβάλλουν στα περιοδικά τους. Επομένως, πρέπει να παρατηρούμε αυτούς τους ανθρώπους και να βλέπου- με σε τι αξιολύπητη κατάσταση τους οδήγησε η απομάκρυνση τους από τον Θεό.

Πηγή: 1)http://www.oodegr.com


4o Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Ματθούλα Δεληγιώργη

Σιωνισμός

O Σιωνισμός είναι πολιτικό κίνημα που ξεκίνησε τον 19ο αιώνα με σκοπό τη δημιουργία στην περιοχή της Παλαιστίνης ενός νέου εβραϊκού κράτους, που θα συγκέντρωνε όλους τους Εβραίους της διασποράς. Το όνομά του προέρχεται από τον λόφο της Σιών στην Ιερουσαλήμ. Στην Παλαιά Διαθήκη η λέξη Σιών χρησιμοποιείται συνεκδοχικά για την πόλη Ιερουσαλήμ.
Σκοπός & Εξέλιξη του Σιωνισμού
Ο Σιωνισμός έχει τα χαρακτηριστικά των εθνικών κινημάτων του 19ου αιώνα. Ενώ βασίζεται εν μέρει στην ιουδαϊκή θρησκευτική παράδοση, η οποία συνδέει τους Εβραίους με τη Γη του Ισραήλ, το σύγχρονο κίνημα υπήρξε κυρίως κοσμικό, το οποίο εμφανίστηκε κυρίως ως απάντηση στον Αντισημιτισμό που μάστιζε την Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα.
Πιο συγκεκριμένα, το 1897 το πρώτο Σιωνιστικό συμβούλιο συνεδρίασε και διακήρυξε το δικαίωμα του εβραϊκού λαού στην εθνική αναγέννηση σε δική του χώρα. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της αναζωπύρωσης της εβραϊκής εθνικής συνείδησης εντάχθηκε και η τεχνητή αναγέννηση της εβραϊκής γλώσσας, η οποία για 2.000 χρόνια είχε πάψει να ομιλείται και υπήρχε μόνο στα ιερά κείμενα.
Η ανάγκη για εθνικό εβραϊκό κράτος εντάθηκε μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Γερμανούς Ναζί, καθώς τότε οι Εβραίοι ζήτησαν την δημιουργία ενός κράτους στο οποίο δεν θα ήταν μειονότητα, αλλά θα είχαν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού χωρίς να φοβούνται πλέον πογκρόμ εισβάρος τους.
Κριτική του Σιωνιστικού κινήματος
Αρκετοί Εβραίοι έχουν ασκήσει κριτική στον Σιωνισμό ως εθνικιστικό κίνημα. Στο στόχαστρο τους βρίσκεται η μετατροπή του Ιουδαϊσμού από θρησκεία σε έθνος.
Πολλοί, ακόμη και σήμερα, παρανοούν το γεγονός ότι ο Σιωνισμός αφορά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και δεν έχει καμία σχέση ούτε με τις υποτιθέμενες από κάποιους βλέψεις των Εβραίων να κυριαρχήσουν στον κόσμο, ούτε βέβαια με τα (πλαστά) Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών.

Πηγή:http://el.wikipedia.org.

4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Ματθούλα Δεληγιώργη

Aντισιωνισμός

Ο Αντισιωνισμός είναι το κίνημα εκείνο που αρνείται στο Ισραήλ το δικαίωμα να υπάρχει ως εβραϊκό κράτος. Ο Αντισιωνισμός διαφέρει από άλλες εκφράσεις Αντισημιτισμού μόνον ως προς την όψη της εβραϊκής ταυτότητας που επιλέγει να μισήσει. Και οι χριστιανοί του Μεσαίωνα που έκαιγαν τους Εβραίους ζωντανούς έλεγαν ότι δεν μισούσαν όλους τους Εβραίους, αλλά μόνον εκείνους που επέμεναν να διατηρούν την εβραϊκή θρησκεία τους. Οι Αντισιωνιστές είναι και αυτοί το ίδιο Αντισημίτες όπως ήταν και οι Γερμανοί Ναζί. Απ’ το μίσος τους δεν διαφεύγεις, ακόμα κι αν είσαι δεδηλωμένος Εβραίος κατά του Ισραήλ. Άλλωστε, πνευματικοί ηγέτες διαφόρων θρησκειών (π.χ. Μάρτιν Λούθερ Κινγκ κ. ά.) έχουν υποστηρίξει ότι ο Αντισιωνισμός είναι στην πραγματικότητα αντισημιτισμός.Εβραιοφοβία σήμεραΤο αξίωμα της νέας Εβραιοφοβίας είναι το ακόλουθο: οι Εβραίοι αποτελούν έναν περιττό λαό. Υπάρχει έτσι μια συνέχεια στις μορφές εχθρότητας κατά των Εβραίων. Η πρωταρχική, όμως, διαφορά συνίσταται στην αντικατάσταση της περί «κοσμοπολιτισμού» ή «νομαδισμού» αιτίασης από τον «εθνικισμό» ή την «αποικιοκρατία». Πιο συγκεκριμένα, στον παλιό πολιτικό αντισημιτισμό οι Εβραίοι ενσάρκωναν τον αντι-τύπο του «χωρίς-πατρίδα», ενώ σήμερα, στο πλαίσιο μιας Εβραιοφοβίας με αντισιωνιστική βάση, ενσαρκώνουν τον αρνητικό τύπο του «εθνικιστή» (αποικιοκράτη, ακόμα και «ρατσιστή».
Συνεπάγεται απ’ όλα αυτά λοιπόν ότι η ένταξη των Εβραίων στην κοινή ανθρωπότητα τίθεται εν αμφιβόλω, και, κατά τον ίδιο τρόπο, για τους ριζοσπάστες αντιεβραίους, αντικείμενο καθαρής άρνησης. Κατ’ αυτούς οι Εβραίοι για να γίνουν ανθρωπίνως αποδεκτοί πρέπει να εξαφανισθούν ως Εβραίοι. Στην νέα όμως αυτή αντιεβραική κοσμοαντίληψη, το πρώτο βήμα αυτής της εξαφάνισης δεν είναι άλλο από την καταστροφή του κράτους του Ισραήλ που ιδρύθηκε το 1948. Το «αντισιωνιστικό» αυτό πρόγραμμα στις ριζοσπαστικές εκδοχές του έχει εξισλαμισθεί και έχει έναν ρητό στόχο: να «εκκαθαρίσει» ή να «ξεπλύνει» την Παλαιστίνη από την «σιωνιστική παρουσία» που την θεωρεί ως «εισβολή», η οποία κηλιδώνει μια παλαιστινιακή ή αραβική (για τους εθνικιστές Παλαιστινίους) γη, ή μια γη του Ισλάμ (για τους ισλαμιστές).


Πηγές: 1) http://spoudasterion.pblogs.gr.
2) http://www.athjcom.gr



4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Mάθημα: ΘρησκευτικάΜαθήτριες: Κικιλή Ισιδώρα και Αθανασοπούλου Μαντώ

Αντισημιτισμός

Ως αντισημιτισμός ορίζεται η περιγραφή για κάθε μορφή καταδίωξης και καταπολέμησης των Εβραίων και των τελετουργικών τους. Χαρακτηρίζεται δηλα- δή ως η συστηματική αντίθεση προς την Εβραϊκή φυλή, καθώς και οποιαδήποτε προσπάθεια περιορισμού της όποιας έκφρασής της, αλλά και σε προσπάθειες α-κόμη μέχρι και την εξόντωσή της.

Ο αντισημιτισμός απαντάται απ' τους αρχαιοτάτους χρόνους. Πιο συγκε- κριμένα, τότε φαίνεται πως είχε πολιτισμική και θρησκευτική βάση. Σύμφωνα με του Πήτερ Σάφερ, καθηγητή των Εβραϊκών σπουδών, οι Έλληνες κατά την ελλη- νιστική περίοδο ξαναμελετώντας αιγυπτιακές προκαταλήψεις για τους Εβραίους και διεκδικώντας τότε την εκ μέρους τους δημιουργία ενός παγκοσμίου πολιτι- σμού, μετέτρεψαν τον αντιουδαϊσμό σε αντισημιτισμό. Επίσης, τότε τα δικαιώμα- τα των Εβραίων χάνονταν ανάμεσα στα συμφέροντα χριστιανικών και ειδωλολα- τρικών βασιλειών.
Αργότερα, οι Σταυροφορίες ξεσήκωσαν τον ευρωπαϊκό όχλο εναντίον των υποτιθέμενων διαφθορέων της χριστιανικής Ιερουσαλήμ. Η Α' σταυροφορία υπο-κινήθηκε από μια ομιλία του Πάπα Ουρβανού Β' το 1095, και οδήγησε στη σφαγή χιλιάδων Εβραίων «απίστων».
Στο μεσαίωνα, ο αντισημιτισμός είχε κυρίως θρησκευτική και οικονομική βάση. Ο Χριστιανισμός είδε τον Ιουδαϊσμό ως μια ξεπερασμένη θρησκεία, που εί-χε ήδη αντικατασταθεί απ' την Εκκλησία. Ο πάπας Γρηγόριος ΙΧ καθιέρωσε την Ι-ερή Εξέταση το 1233 προκειμένου να καταπολεμήσει τις αιρέσεις. Η Ιερή Εξέτα- ση δεν στόχευσε τους Εβραίους, μιας και κατά τα μέσα του 13ου αιώνα το Ταλ- μούδ θεωρήθηκε βλάσφημο και τα δικαστήρια της Ιερής Εξέτασης λογόκριναν και κατέστρεψαν Εβραϊκά κείμενα. Σχετικά αυτές οι ενέργειες ήταν ήπιες σε σύγκριση με εκείνες της Ισπανικής Ιερής Εξέτασης. Οι Ισπανοί Ιεροεξεταστές βασάνισαν, εκτέλεσαν και απέβαλαν απο την χώρα τους Εβραίους και τους Εβραίους-Μαρράνος που είχαν βίαια προσηλητιστεί στο χριστιανισμό, αλλά πιστευόταν ότι ασκούσαν κρυφά τον Ιουδαϊσμό. Επίσης, οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από διάφορα κράτη σε όλη τη δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του πρώιμου κυρίως Μεσαίω- να.
Περί τα τέλη του 19ου αιώνα με τις βίαιες βαπτίσεις στους Εβραίους η ε- βραϊκή καταγωγή στιγματίστηκε και άνοιξε ο δρόμος για την περιφρόνηση τους ως φυλή, που κορυφώθηκε σε ολοκληρωτική προσπάθεια εξαφάνισής τους στη Γερμανία στα χρόνια 1933 μέχρι 1945. Πιο συγκεκριμένα, οι Γερμανοί μισούσαν τους Εβραίους, διότι όπου υπάρχει Εβραίος υπάρχει και μεγάλη ανάπτυξη. Γι’ αυτό, λοιπόν, το λόγο τους κήρυξαν πόλεμο από τα τέλη του 1940 έως το 1945 σκοτώνοντας τους με βασανιστήρια, κάνοντας τους σαπούνια, βάζοντας τους σε θαλάμους με καυτό αέρα και κλείνοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Τον τελευταίο καιρό παρατηρούνται και πάλι αντισημιτικές πράξεις στον χώρο της Ευρώπης και κυρίως στη Γερμανία. Σήμερα, οι Εβραίοι αποτελούν την μειονότητα του πληθυσμού στην Ιουδαία, διότι εκεί υπάρχει πλήθος Μουσουλμά- νων, και ζουν με το κίνητρο κάποτε να τους δώσουν πίσω οι Ισλαμιστές το ναό του Σολόμωντα που τώρα είναι τέμενος.
Στην Ελλάδα, η ελληνική λέξη μαρτυρείται από το 1887 στην εφημερίδα ''Αιών''.
Ιστορικά, πάντως, η βιαιότερη έκφρασή του αντισημιτισμού υπήρξε το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τη Ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμο.



Πηγές: 1) http://el.wikipedia.org.
2) Ανωνύμου, «Αντισημιτισμός», Εγκυκλοπαίδεια των θρησκειών, Τόμος 1, Αθήνα 1994, σ. 37.


4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθητής: Γκιούρα Αρμάντο

Ισλαμοφοβία

Κατ’ αρχάς,το Ισλάμ είναι, μετά το Χριστιανισμό, η θρησκεία με τους πιο πολλούς οπαδούς στην Ευρώπη. Ειδικότερα, είναι η θρησκεία που ακο- λουθεί η πλειοψηφία του πληθυσμού σε ορισμένες χώρες και περιοχές των Βαλκανίων (π. χ. Αλβανία, Κόσοβο) και του Καυκάσου (π. χ. Αζερμπαϊτζάν). Είναι, επίσης, η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία στη Γαλλία, στη Γερμανία, κα- θώς και σε πολλές άλλες χώρες, τόσο της Δυτικής (π.χ. Ολλανδία), όσο και της Ανατολικής Ευρώπης (Βοσνία).
Ως Ισλαμοφοβία ορίζεται, λοιπόν, ο «φόβος» και το μίσος για το Ισλάμ και για τους μουσουλμάνους, καθώς και για τα θέματα που αφορούν το Ισλάμ. Οφείλουμε, επίσης, να διευκρινίσουμε ότι ο όρος Ισλαμοφοβία αναφέρεται και στην πρακτική των διακρίσεων κατά των μουσουλμάνων, όπως για παράδειγ-μα στην εξαίρεση τους από την οικονομική, κοινωνική και δημόσια ζωή του Έθνους στο οποίο ανήκουν και του οποίου αποτελούν τη μειοψηφία.
Ο όρος Ισλαμοφοβία, αν και στην πραγματικότητα είναι μια αρχαία α- ντίληψη, άρχισε να χρησιμοποιείται από το τέλος της δεκαετίας του 1980. Ω- στόσο, σε ευρεία χρήση μπήκε λόγω του απόηχου που ακολούθησε τις φρι- κιαστικές τρομοκρατικές επιθέσεις από την μουσουλμανική οργάνωση Αλ Κάι-ντα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης την 11η του Σεπτέμβρη του 2001.
Ο κυριότερος λόγος για την εμφάνιση της Ισλαμοφοβίας στην εποχή μας στις Δυτικές κοινωνίες είναι η άγνοια για το τι πραγματικά είναι το Ισλάμ. Δεν είναι λίγοι οι μη μουσουλμάνοι που συνδέουν το Ισλάμ μόνο με την τρο- μοκρατία και τον εξτρεμισμό. Κάνουν, όμως, λάθος, μιας και στην πραγματικό-τητα το Ισλάμ είναι μια θρησκεία που κυρύττει την ανεκτικότητα, την αλληλεγ- γύη και την αγάπη για τον άλλον, όπως άλλωστε το κάνουν και πολλές άλλες θρησκείες.
Τέλος, τον Ιανουάριο του 2001, στο «Διεθνές Φόρουμ της Στοκχόλμης για την καταπολέμηση της μισαλλοδοξίας» η Ισλαμοφοβία αναγνωρίστηκε, μαζί με την ξενοφοβία και τον αντισημιτισμό, ως μια μορφή μισαλλοδοξίας,.

Πηγές: 1) http://el.wikipedia.org.
2) http://edu09.pbworks.com


4o Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Κογιάμη Άννα

Μορφές της Ισλαμοφοβίας

Ο συνεχώς αυξανόμενος αριθμός των μεταναστών των προερχόμενων από Μουσουλμανικές χώρες σε κράτη της Δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής έχει ήδη οδηγήσει ουσιαστικά σε ένα ευρύτατο κύμα Ισλαμοφοβίας, το οποίο έχει ενταχθεί στον γενικότερο πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας». Στόχος του πολέμου αυτού είναι η εξασφάλιση της υποταγής των εκατομμυρίων Μου- σουλμάνων μεταναστών που ζουν στις δυτικές χώρες στα σχέδια των κυβερ- νήσεων τους για την πλήρη ένταξη της ευρύτερης Μέσης Ανατολής στη Νέα Διεθνή Τάξη Πραγμάτων. Είναι, επομένως, φανερό λοιπόν ότι η προπαγάνδα που καλλιεργεί την Ισλαμοφοβία έχει ως στόχο την εμπέδωση της ιδέας του προληπτικού πολέμου από τις δυτικές χώρες εις βάρος των μουσουλμανικών.
Ορισμένες από τις συνηθέστερες μορφές Ισλαμοφοβίας είναι η έλλειψη επίσημης κρατικής αναγνώρισης του Ισλάμ ως θρησκείας, η μη χορήγηση ά- δειας για την κατασκευή τεμενών, τζαμιών δηλαδή, καθώς και η μη παροχή των απαρραιτήτων διευκολύνσεων ή στήριξης σε μουσουλμανικές θρησκευτι- κές ομάδες και κοινότητες.
Πιο συγκεκριμένα, οι μορφές που παίρνει η Ισλαμοφοβία στα δύο προ- πύργια της υπερεθνικής ελίτ, δηλαδή στις Η. Π. Α. και στη Μεγάλη Βρετανία είναι οι παρακάτω:
Στις Η. Π. Α σημαντικό τμήμα της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστι- κής ελίτ μιλά σήμερα για έναν νέο «φασισμό» που μας απειλεί, τον αποκαλού-μενο «Ισλαμοφασισμό».
Στη Μεγάλη Βρετανία μετά τις βομβιστικές επιθέσεις πέρυσι, έχει δημι- ουργηθεί ένα κλίμα τρομοκρατίας που επηρεάζει ιδιαίτερα τους μετανάστες μουλσουμανικής καταγωγής, που μολονότι είναι μόνο το 3% του Βρετανικού πληθυσμού αποτελούν σήμερα τον «μπαμπούλα» του. Έτσι, αυτοί βρίσκονται κάτω από την συνεχή πίεση των σωμάτων ασφαλείας που σταματούν για έρευνα όποιον «μελαψό» βλέπουν που τους φαίνεται ύποπτος, μπαίνουν στα σπίτια τους και τους συλλαμβάνουν, και στην συνέχεια μπορούν να τους ανακρίνουν χωρίς απαγγελία κατηγορίας για σχεδόν έναν μήνα. Επιπλέον, οι βρετανικές αστυνομικές αρχές επιδιώκουν την συνεργασία των πανεπιστημια- κών για την κατασκόπευση φοιτητών Μουσουλμανικής καταγωγής και την αναφορά των τυχόν υπόπτων σ’ αυτές. Το κλίμα αυτό της κρατικής τρομοκρα-τίας, σε συνδυασμό με τις καθημερινές επιθέσεις των βρετανικών Μ.Μ.Ε. ενα-ντίον των Μουλσουμάνων που δεν εγκρίνουν τα εγκλήματα της Βρετανικής κυβέρνησης στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, έχουν οδηγήσει στον μαζικό πολλα- πλασιασμό των επιθέσεων εναντίον τους, με εμπρηστικές βόμβες στα σπίτια τους.
Τελευταία, μάλιστα, στη Βρετανία ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον της μαντίλας από τον γνωστό υποστηρικτή όλων των πολέμων της υπερεθνικής ελίτ Τζακ Στρο, που οδήγησε στην απόλυση μιας δασκάλας, η οποία επέμενε να φορά την μαντίλα στην τάξη. Στη συνέχεια, εξαπολύθηκε μια υστερική εκστρατεία από τα Μ.Μ.Ε. , τα οποία προπαγάνδιζαν ότι η μαντίλα οδηγεί στον διαχωρισμό των πολιτών. Στην πραγματικότητα, βέβαια, η ουσιαστική απαγόρευση της μαντίλας που εισάγεται ήδη και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες αποτελεί μονομερές μέτρο για την καλλιέργεια νέων διακρίσεων κατά των Μουσουλμάνων, εφόσον αυτή δεν συνοδεύεται με παράλληλη απαγόρευση της δημόσιας χρήσης κάθε θρησκευτικού συμβόλου-Χριστιανικού, Εβραϊκού, Μουσουλμανικού κ.λπ.
Συμπερασματικά, οι Μουσουλμάνοι στις σημερινές δυτικές «δημοκρα- τίες» είναι πολίτες, μόνο εφόσον πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους και συμφωνούν με τον χαρακτηρισμό των αντιστασιακών Ισλαμικών οργανώσεων ως «τρομοκρατικών» ή «φασιστικών», εάν βέβαια δεν θέλουν να χαρακτηρι- στούν και οι ίδιοι «τρομοκράτες» ή Ισλαμοφασίστες.
Πηγές: 1)http: xronika05.blogspot.com
2) http://edu09.pbworks.com

4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Κιαζιμλάρη Άντζελα

Παγανισμός

Ο όρος παγανισμός προέρχεται από τη λατινική λέξη pagani που σημαίνει χωρικοί. Η ονομασία αυτή δόθηκε τα πρωτοβυζαντινά χρόνια στους εναπομείναντες ειδωλολάτρες της εποχής εκείνης, οι οποίοι αντιδρούσαν στην πλήρη επικράτηση του Χριστιανισμού την εποχή εκείνη στην βυζαντινή αυτοκρατορία και οι οποίοι έμεναν προσηλωμένοι, λόγο αμάθειας και τυφλού φανατισμού, στις πρωτόγονες ειδωλολατρικές πίστεις του παρελθόντος. Η προσηγορία λοιπόν «παγανιστής» την εποχή εκείνη ήταν ουσιαστικά μια σκωπτική ύβρις. Ας σημειωθεί μάλιστα πως λείψανα της αρχαίας ειδωλολατρικής θρησκείας συναντάμε ως τον Ζ΄ αιώνα στα νησιά της Ιταλίας και ως τον Θ΄ περίπου αιώνα στις απομονωμένες περιοχές της Μανής της Πελοποννήσου. Ο παγανισμός είναι ουσιαστικά ειδωλολατρία. Τόσο η αρχαιοελληνική θρησκεία, όσο και οι θρησκείες των άλλων προχριστιανικών λαών ήταν σαφώς ειδωλολατρικές. Συνίσταντο στην λατρεία άψυχων αντικειμένων και φανταστικών θεών. Η ειδωλολατρία από την άποψη της χριστιανικής διδασκαλίας είναι η χειρότερη συνέπεια της πτώσεως του ανθρωπίνου γένους. Είναι η κυριότερη έκφραση αποστασίας του ανθρώπου από το Θεό. H θρησκεία του κάθε λαού είναι ανάλογη με την πνευματική του εξέλιξη.

Πηγή:Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος,

Νεοπαγανισμός: η απειλή από το παρελθόν, Η ουσία, οι καταβολές και οι επιδιώξεις του νεοπαγανιστικού κινήματος, Αθήνα 22003.


4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθητής: Γιαννουλάκης Ιωάννης

Νεοπαγανισμός

Η εποχή μας διατελεί δυστυχώς σε μία σπάνια πνευματική σύγχυση. Στην αυγή του 21ο αιώνα με την τεράστια τεχνολογική πρόοδο θα περίμενε κανείς ο άνθρωπος να έχει μία υγιή πνευματική κατάσταση. Αυτό, όμως, δεν γίνεται γιατί δεν έχουμε απαλλαγεί από τις προκαταλήψεις και τα πνευματικά μορφώματα του παρελθόντος, ένα από τα οποία είναι και ο νεοπαγανισμός.Πιο συγκεκριμένα, ο νεοπαγανισμός πρόκειται για ένα πολύ πολυποίκιλο θρησκευτικό μόρφωμα που έχει τις ρίζες του στις πρωτόγονες θρησκείες και στις παραδόσεις του παρελθόντος. Εκδηλώνεται ως μια προσπάθεια αναβίωσης πανάρχαιων θρησκευτικών πίστεων και δρωμένων από την Ευρώπη και την Αμερική. Έχει έντονο φυσιοκρατικό και πανθεϊστικό χαρακτήρα. Το κίνημα αυτό εμφανίζεται ως ένα σύγχρονο επαναστατικό πνευματικό κίνημα με χαρακτήρα έντονης πολεμικής κατά του Μονοθεϊσμού(ιδιαίτερα κατά του Χριστιανισμού), και όλων των κυρίαρχων «πνευματικών κατεστημένων», τα οποία «καταπιέζουν», όπως ισχυρίζεται, το σύγχρονο άνθρωπο.Μέχρι πριν λίγα χρόνια κανείς δεν ασχολούνταν με τον παγανισμό εκτός από τα σχολικά βιβλία στο μάθημα της μυθολογίας. Όμως, την τελευταία δεκαετία υπάρχει ένα πλήθος περιοδικών και βιβλίων που ασχολούνται με αυτό το θέμα και κυκλοφορούν στη χώρα μας.


Πηγή:Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Νεοπαγα- νισμός: η απειλή από το παρελθόν, Η ουσία, οι καταβολές και οι επιδιώξεις του νεοπαγανιστικού κινήματος, Αθήνα 22003.

4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα Θρησκευτικά Μαθήτρια: Δροσινού Αθηνά – Άννα

Τρόποι δράσης των Νεοπαγανιστών


Οι τρόποι δράσης των νεοπαγανιστικών οργανώσεων για να μαζέψουν οπαδούς και να προωθήσουν τις ιδέες τους στη χώρα μας είναι πολλοί και διάφοροι και είναι οι παρακάτω:Χρησιμοποιούν περιοδικά, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο για να ασκήσουν την προπαγάνδα τους.Συστήνουν λέσχες διαλέξεων «πολιτιστικών και επιστημονικών θεμάτων», καθώς και διάφορες «σχολές» διδασκαλίας αρχαίων ελληνικών, οι οποίες, όμως, είναι ουσιαστικά κέντρα προσηλυτισμού στις «αρχαιολατρικές» οργανώσεις τους.Διοργανώνουν εκδρομές σε αρχαιολογικούς χώρους του εσωτερικού και του εξωτερικού. Εκεί βρίσκουν ανυποψίαστα θύματα τους που τα μυούν στην «πατρώα θρησκεία», δηλαδή στον παγανισμό.Κυκλοφορούν εκατοντάδες βιβλία με αρχαιολατρικό περιεχόμενο όπου για να πετύχουν το στόχο τους, δηλαδή την προώθηση των παγανιστικών τους ιδεών φτάνουν σε υπερβολές και ψεύδη.Χρησιμοποιούν το διαδίκτυο, στο οποίο υπάρχουν πάρα πολλές ιστοσελίδες ελληνικών, αλλά και ξένων παγανιστικών οργανώσεων. Μία από αυτές είναι το Αμερικάνικο Παγανιστικό Μορφωτικό Δίκτυο.Πολλοί αρχαιολάτρες εστιάτορες διαφημίζουν την αρχαία ελληνική κουζίνα, δημιουργούν συμπόσια, ντύνονται με χλαμύδες και τρώνε με τα χέρια όπως και οι αρχαίοι.Έχουν συστήσει τη «Μεγάλη Εθνική Εκκλησία των Ελλήνων», δηλαδή τη σύγχρονη ελληνική παγανιστική θρησκεία. Ζητούν από το Υπουργείο Παιδείας να τους αναγνωρίσει ως γνωστή θρησκεία και από το κράτος να τους δώσει τους αρχαιολογικούς χώρους για να τελούν την λατρεία τους. Ο Όλυμπος, καθώς και άλλες ορεινές τοποθεσίες έχουν γίνει το κέντρο των δραστηριοτήτων τους. Στον Όλυμπο έχουν ιδρύσει από το 1984 πνευματικό κέντρο για να προσεύχονται στους δώδεκα θεούς του Ολύμπου. Θέλουν στον Όλυμπο να κτίσουν παγανιστική πολιτεία, όπου θα υπάρχουν μαντεία, μουσεία κ.α.Αναβίωσαν και εορτάζουν αρχαιοελληνικές εορτές, όπως τα «Θέσμεια», τα «Παναθήναια» κ. ά.Έχουν, τέλος, καθιερώσει το παγανιστικό «βάπτισμα», το «γάμο», την «κηδεία» κλπ.

Πηγή: Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Νεοπαγανισμός: η απειλή από το παρελθόν, Η ουσία, οι καταβολές και οι επιδιώξεις του νεοπαγανιστικού κινήματος, Αθήνα 22003.



4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Διαματάρη Αγγελική

Ποιά ήταν η αρχαιοελληνική θρησκεία


Η αρχαία ελληνική θρησκεία ήταν ένα ακαθόριστο μόρφωμα. Από τα προϊστορικά μέχρι και τα πρώτα βυζαντινά χρόνια, όπως δείχνει και η αρχαιολογική έρευνα και η μελέτη των πηγών, η θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων βρισκόταν σε μια δαιδαλώδη ποικιλομορφία και συνεχή εξέλιξη. Δεν έχει ποτέ σταθερή μορφή σε χώρο και χρόνο.Πιο συγκεκριμένα, στους προϊστορικούς χρόνους, όπως μαρτυρούν κάποια αρχαιολογικά ευρήματα, η θρησκεία ήταν πρωτόγονη φυσιολατρική. Λατρεύονταν ποταμοί, βουνά, δένδρα, ζώα, πτηνά κ. λπ. Στα Μυκηναϊκά χρόνια και στη Μινωϊκή Κρήτη η θρησκεία είχε έντονο φετιχιστικό και τοτεμικό χαρακτήρα. Λατρεύονταν πέτρες, ορυκτά κ. λπ. Πίστευαν πώς σ’ αυτά ήταν εγκλωβισμένοι οι Θεοί. Η θεά Γη ήταν η κύρια θεότητα. Σε ειδώλια εικονίζεται ως μια γυναικεία μορφή με φίδια στα χέρια.Στους αρχαϊκούς χρόνους, έχουμε λατρεία χθονίων θεοτήτων. Αργότερα άρχισε να διαμορφώνεται το ολυμπιακό δωδεκάθεο, ως αντικατοπτρισμός της απολυταρχικής και αριστοκρατικής εξουσίας των ελληνικών πόλεων. Παράλληλα η κάθε πόλη προέτασσε τη λατρεία τοπικών θεοτήτων και ηρώων. Τον 6ο π. Χ. αιώνα οι Ίωνες φιλόσοφοι αμφισβήτησαν και άσκησαν αυστηρή κριτική στην ειδωλολατρική πολυθεϊστική θρησκεία και ερεύνησαν την έννοια του θείου εγκαινιάζοντας την ιδεατή ειδωλολατρία, η οποία θα κορυφωθεί στους κλασικούς χρόνους με το κίνημα των σοφιστών(Γοργίας, Πρωταγόρας κ.ά) και των μεγάλων ιδεαλιστων φιλοσόφων(Σωκράτης, Πλάτωνας κ. ά). Στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους θα επέλθει ο θρησκευτικός συγκρητισμός. Το δωδεκάθεο και οι τοπικές λατρείες θα εξαφανιστούν και τη θέση τους θα πάρουν ανατολικές θρησκείες και θεότητες, όπως οι αιγύπτιοι θεοί Ίσις και Όσιρις, η φρυγική Κυβέλη, καθώς και το ρωμαϊκό πάνθεο. Επίσης θα έχουμε την εισβολή παράλογων και νοσηρών «μυστηρίων» που θα αντικαταστήσουν τελείως την αρχαία λατρεία. Στα πρωτοβυζαντινά χρόνια, όταν η αρχαία θρησκεία ήταν στο τέλος της μεταμορφώθηκε στο Νεοπλατωνισμό με σκοπό να επιβιώσει μπροστά στη σαρωτική εξάπλωση του Χριστιανισμού, χωρίς φυσικά αποτέλεσμα.
Πηγή:Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος,
Νεοπαγανισμός: η απειλή από το παρελθόν, Η ουσία, οι καταβολές και οι επιδιώξεις του νεοπαγανιστικού κινήματος, Αθήνα 22003.

4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Αγγελίδη Δέσποινα

Αρχαιολάτρες στην Ελλάδα


Οι Έλληνες «αρχαιολάτρες» θέλουν να αναστήσουν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και μαζί την «πατρώα», όπως ονομάζουν την αρχαία ελληνική θρησκεία. Οι σύγχρονοι Έλληνες «αρχαιολάτρες» έχουν πολλή μικρή σχέση με την αρχαία Ελλάδα. Καπηλεύονται ορισμένα επιλεκτικά στοιχεία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, όσα εξυπηρετούν τους στόχους τους, δηλαδή την εδραίωση του νεοαποκρυφιστικού παγανισμού. Απόδειξη ότι ουδέποτε αυτοί αναφέρονται στην αντιρρητική γραμματεία των αρχαίων συγγραφέων κατά της αρχαιοελληνικής ειδωλολατρικής θρησκείας. Κατά τα τελευταία δεκαπέντε (15) χρόνια εμφανίστηκαν στην Ελλάδα δεκάδες οργανώσεις νεοπαγανιστών με εμφαντικά ονόματα. Κυκλοφορεί πληθώρα «αρχαιολατρικών» περιοδικών. Φανατικοί «ελληνολάτρες» αναπτύσσουν τις απόψεις τους στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, ιστοσελίδες παγανιστικού περιεχομένου κατακλύζουν το διαδίκτυο, καθώς και αμέτρητες εκδόσεις σχετικών βιβλίων γέμισαν τα ράφια και τις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Επίσης, διάφορες «σχολές» και λέσχες «κατηχούν» και ενημερώνουν τους προσήλυτους στον παγανισμό. Επιπλέον, οργανώνονται εκδρομές προσκυνηματικού χαρακτήρα σε τόπους ιερούς των αρχαίων, όπου τελούνται παγανιστικές εορτές. Οι Έλληνες «αρχαιολάτρες» έχουν φτιάξει τελετουργικό για τις παγανιστικές τελετές τους, αν και πολλά δρώμενα είναι κακέκτυπα χριστιανικών τελετουργιών. Επίσης, έχουν συνθέσει ύμνους στους θεούς τους, όπως ο μονότονος ύμνος της εορτής των «Πυρφορείων» «Δεύτε λάβετε φως…», παρμένος από τον γνωστό αναστάσιμο ύμνο της Εκκλησίας μας!Οι νεοπαγανιστές απαιτούν επίμονα να αναγνωρισθούν η θρησκεία και οι τελετές τους, καθώς έχουν συγκροτήσει την «εκκλησία» τους και το «κοινό» (συνομοσπονδία) των διαφόρων αρχαιολατρικών παγανιστικών οργανώσεων, με παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Μέσω αυτού συμμετέχουν στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εθνικών Θρησκειών», το οποίο ιδρύθηκε στις 24-6-1998 στη Βίλνα της Λιθουανίας.Οι «αρχαιολάτρες» της Ελλάδος αυτοαποκαλούνται «Έλληνες» και προσπαθούν να αποστερήσουν από όλους τους μη παγανιστές Έλληνες την εθνική τους ταυτότητα. Τους χριστιανούς τους αποκαλούν ειρωνικά «ιουδαιοχριστιανούς», «εβραιογενείς εξουσιαστές» και «παραμυθολόγους του αποσυντεθέντος βυζαντινισμού». Τους προσάπτουν, επίσης, την κατηγορία ότι «οι αντιλήψεις των θρησκευτικών καθεστώτων των Ταλιμπάν, των Μουζαχεντίν και του Ιράν δεν διαφέρουν από τις χριστιανικές ιδέες». Τόσο τους χριστιανούς, όσο και όλους τους μονοθεϊστές τους αποκαλούν «γουρούνια» που κυλιούνται «πάνω στους ίδιους βόθρους με τα ίδια πάντοτε κόπρανα». Τους Ορθόδοξους κληρικούς τους αποκαλούν «εβραιόδουλους ρασοφόρους». Με ανάλογα επίθετα χαρακτηρίζουν τον Απόστολο Παύλο, τους Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, την ίδια την Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς και τους Θεούς όλων των μονοθεϊστικών θρησκειών. Το πιο αστείο από όλα είναι ότι αποκαλούν τους χριστιανούς, ούτε λίγο ούτε πολύ… «ειδωλολάτρες», «λειψανολάτρες» και «οπαδούς του πιο χονδροειδούς φετιχισμού» (φετιχισμός: ονομάζεται η τάση "θεοποίησης" ορισμένων αντικειμένων, η απόδοση υπερφυσικών δυνάμεων σε αυτά, απρόσιτης, αλλά επιβαλλόμενης στον άνθρωπο). Οι νεοπαγανιστές, ακόμη, απειλούν την Ορθόδοξη Εκκλησία ότι «σύντομα θα υπάρξει ξεκαθάρισμα λογαριασμών για την μακραίωνη τυραννική δουλεία που ασκεί στον Ελληνισμό»Κάθε τι το χριστιανικό τους ερεθίζει επικίνδυνα και θέλουν να το γκρεμίσουν. Απαιτούν κατεδάφιση των χριστιανικών ναών σε απόσταση πεντακοσίων (500) μέτρων από τα ερείπια των αρχαιοελληνικών ιερών. Επιδιώκουν αλλαγή του συστήματος χρονολόγησης, επειδή έχει ως βάση την γέννηση του Χριστού, καθώς και αλλαγή ονομασίας των μηνών και των ημερών της εβδομάδας. Ζητούν τον χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, κατάσχεση της εκκλησιαστικής περιουσίας, κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών ως χριστιανική κατήχηση και την αντικατάστασή του με την κατήχηση της «πατρώας θρησκείας», απαγόρευση στους κρατικούς λειτουργούς να συμμετέχουν σε θρησκευτικές τελετές της Εκκλησίας, διακοπή μισθοδοσίας του ορθόδοξου κλήρου από το κράτος και άλλα πολλά. Τέλος θέλουν να ζητήσει η Ορθόδοξη Εκκλησία δημόσια συγνώμη για τα… «ανείπωτα εγκλήματά της» κατά του Ελληνισμού! Ακόμα και τα χριστιανικά ονόματά τους αλλάζουν με αρχαιοελληνικά. Δε θέλουν τίποτα να τους θυμίζει την πίστη του Χριστού!Το Βυζάντιο είναι γι’ αυτούς «η πιο σκοτεινή και εφιαλτική περίοδος της ιστορίας» και δεν αναγνωρίζουν σε αυτό κανενός είδους πολιτισμικό επίτευγμα. Ολόκληρη η χριστιανική τέχνη θεωρείται ως «έκτρωμα» και «πολιτισμική παρακμή», χωρίς καμία αξία! Αποκαλούν δε τους σύγχρονους Έλληνες Χριστιανούς ως «βυζαντινόπληκτους ρωμιούς»! Θέλουν όμως να αγνοούν εσκεμμένα πως χάρη στο Βυζάντιο διασώθηκε η αρχαιοελληνική μας κληρονομιά!Το σύγχρονο νεοπαγανιστικό κίνημα είναι ξενόφερτο και απηχεί καθ’ ολοκληρίαν την σύγχρονη συγκρητιστική «θεολογία» της περιβόητης Νέας Εποχής. Ο νεοπαγανισμός δεν είναι επινόηση των τελευταίων χρόνων, απλώς τελευταία έκανε τη δυναμική του εμφάνιση. Η πραγματική αφετηρία του νεοπαγανιστικού κινήματος πρέπει να αναζητηθεί στο περιβόητο κίνημα της θεοσοφίας τον 19ο αιώνα.

Πηγές: 1) Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος,
Νεοπαγανι- σμός: η απειλή από το παρελθόν, Η ουσία, οι καταβολές και οι επιδιώξεις του νεοπαγανιστικού κινήματος, Αθήνα 22003.
2) http://el.wikipedia.org.

4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθητής: Καρίβαλης Μάριος

Θρησκευτικόςσυγκρητισμός


Ο όρος συγκρητισμός προήλθε από τους αρχαίους Κρήτες, που ενώ πάντα βρίσκονταν σε έριδες μεταξύ τους, όταν εμφανίζονταν εξωτερικοί εχθροί συμμαχούσαν μεταξύ τους και τους αντιμετώπιζαν όλοι μαζί αποτελεσματικά.Πιο συγκεκριμένα, ο συγκρητισμός είναι η φιλοσοφική αντίληψη σύμφωνα με την οποία διάφορες απόψεις που δίνουν την εντύπωση ότι είναι ανταγωνιστικές μεταξύ τους μπορούν στο τέλος να βρουν μια καλύτερη λύση αν ενωθούν μαζί.Το φαινόμενο του συγκρητισμού παρατηρήθηκε και παρατηρείται ακόμη και σήμερα και στις θρησκείες, όπου διάφορα θρησκευτικά κινήματα απορροφούν και ερμηνεύουν σύμφωνα με τα δικά τους δόγματα-πιστεύω ρεύματα, ιδέες, έθιμα, θεότητες, λατρευτικούς τύπους και τελετουργικά τυπικά διαφορετικής θρησκευτικής προέλευσης και τα συγχωνεύουν σε μια θρησκευτική μορφή. Πρόκειται για μια διαδικασία που εμφανίζεται κυρίως σε παγκόσμιες αυτοκρατορίες και κράτη που αποτελούνται από πολλούς λαούς και έχουν κοσμοπολίτικο πληθυσμό, όπως π.χ. η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η Αλεξάνδρεια κ. ά. Το συγκρητιστικό περιβάλλον των τελευταίων μάλιστα επηρέασε έντονα το Μεσαίωνα και άσκησε επίδραση μέχρι και στην εποχή μας.
Πηγές: 1) Ανωνύμου, «συγκρητισμός», Επιστήμη και Ζωή, Τόμος 17, Θεσσαλονίκη, χ. χ. , σ. 264.
2) Ανωνύμου, «Συγκρητισμός», Εγκυκλοπαίδεια των θρησκειών, Τόμος 4, Αθήνα 1994, σσ. 452-453.


4o Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθητής: Γεωργαλάς Γιάννης

Τι είναι σέκτα


Με τον όρο σέκτα ή σέχτα, προερχόμενο από τον λατινικό όρο secta, ( sequor// = "ακολουθώ") ονομάζεται μια μικρή οργανωμένη ομάδα προσώπων με ίδιες πεποιθήσεις που ακολουθούν κάποιον με την έννοια του δασκάλου ή αρχηγού, ο οποίος συνήθως εκμεταλλεύεται τα μέλη – οπαδούς της, και η οποία διαφοροποιείται από μια άλλη γενικότερη ομάδα είτε θρησκευτική, είτε πολιτική.Οι θρησκευτικές σέκτες διαφέρουν από την αίρεση που διαφοροποιείται δογματικά, αλλά και από το σχίσμα που διαφοροποιείται διοικητικά. Η διαφοροποίηση των θρησκευτικών σεκτών είναι περισσότερο στη καθημερινή πράξη και στον τρόπο ζωής, κι όχι τόσο ως προς το δόγμα ή τη διοίκηση.
Υπάρχουν, επίσης, και οι πολιτικές σέκτες, οι οποίες προέρχονται από διαφοροποιήσεις κομματικών αρχών, που αφορούν κυρίως πολιτική δράση.
Οι σέκτες έχουν πολλά πιστεύω και πρακτικές από κοινού με την θρησκεία ή το κόμμα από το οποίο αποσχίστηκαν, αλλά διαφοροποιούνται ως προς κάποιες περιορισμένες δογματικές θέσεις, όπως π.χ. την επιβολή μέτρων ελέγχου της ατομικής και οικογενειακής ζωής των μελών τους.
Πηγή: http://el.wikipedia.org.


4o Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθητής: Γεωργαλάς Γιάννης

Πώς αναγνωρίζεται μια σέκτα


Σέκτα (sect ή cult) ονομάζεται κάθε θρησκευτική ομάδα, δήθεν «εκκλησία» ή επικίνδυνη αίρεση, που χρησιμοποιεί επιδέξια τη χριστιανική διδασκαλία με σκοπό να ελέγχει και να εκμεταλλεύεται τα μέλη - οπαδούς της, επιβάλλοντας αυστηρά μέτρα και ελέγχους στην ατομική και οικογενειακή τους ζωή.

Ο ακόλουθος κατάλογος παρουσιάζει τα συνηθέστερα χαρακτηριστικά που υπάρχουν στις σέκτες και αποκαλύπτει τις μεθόδους επιβολής τους:

  • Έχουν ΕΝΑΝ αυταρχικό ηγέτη, που υποτίθεται ότι γνωρίζει και εκφράζει το θέλημα του Θεού, και παρακολουθεί στενά τα μέλη της σέκτας του μέσω συγγενών του.

  • Κάνουν πλύση εγκεφάλου στα μέλη τους με συστηματική «κατήχηση».

  • Ελέγχουν την ιδιωτική ζωή των μελών τους, δημιουργούν οικογενειακές και επαγγελματικές αλληλεξαρτήσεις και καλλιεργούν αισθήματα ενοχής, ντροπής και φόβου σε περίπτωση που αποχωρίσουν ή δεν συμμορφώνονται με όσα λέει ο ηγέτης της σέκτας.

  • Απαγορεύεται κάθε αμφισβήτηση από τα μέλη της σέκτας.

  • Ισχυρίζονται ότι αυτοί διδάσκουν τον μόνο αληθινό ή τον καλύτερο δρόμο που ακολουθώντας αυτόν τα μέλη της σέκτας θα εξασφαλίσουν την σωτηρία και τις υλικές ευλογίες.
  • Έχουν αποκαλυπτικές - εσχατολογικές ερμηνείες και αντιλήψεις για την Δευτέρα Παρουσία κ.ά. , που τρομοκρατούν τα μέλη τους.

  • Απαγορεύουν κάθε επικοινωνία των μελών τους με τον έξω κόσμο και με άλλες χριστιανικές εκκλησίες ακόμα και με τους συγγενείς τους που δεν ανήκουν στη σέκτα.

  • Απειλούν και εκβιάζουν τα μέλη με αφορισμούς, υποτιθέμενη θεϊκή τιμωρία, κατάρες, διάλυση υπαλληλικής ή και επαγγελματικής σχέσης αν κάποιο θελήσει να αποχωρήσει.

  • Απομυζούν τα μέλη τους οικονομικά με δήθεν αυτοπροαίρετες εισφορές.Πηγή:http://www.tyxikos.gr







4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθητής: Θεοδωράκης Χριστόδουλος

Συνέπειες των σεκτών


Η παραμονή ενός ατόμου σε μία σέκτα μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες τόσο για το ίδιο, όσο και για την οικογένειά του.
Πιο συγκεκριμένα, η συμμετοχή σε μια σέκτα μπορεί να οδηγήσει στην οικονομική καταστροφή των ατόμων, στην απομάκρυνση και αποξένωση τους από τον υπόλοιπο κόσμο, καθώς παύουν να έχουν διαπροσωπικές σχέσεις και αποκλείονται από τον κοινωνικό τους περίγυρο. Επιπλέον, τα παιδιά στερούνται τη δυνατότητα της μόρφωσης, αφού διακόπτουν το σχολείο και πολλές φορές κακοποιούνται σεξουαλικά από τον αρχηγό της ομάδας. Επίσης, η συμμετοχή στις σέκτες σημαίνει και συμμετοχή σε παράλογες και αφύσικες τελετουργίες. Ακόμη, συχνά στις σέκτες ασκούνται πρακτικές διανοητικού χειρισμού και γίνεται πλύση εγκεφάλου.
Επόμενο είναι λοιπόν, οι σέκτες να χαρακτηρίζονται ως ομάδες επικίνδυνες, γιατί με τις έκνομες δραστηριότητές τους οδηγούν στην καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και συνιστούν μια τεράστια απειλή για κάθε κοινωνία.
Οι μαρτυρίες και οι φρικτές εμπειρίες ατόμων, που είχαν παγιδευτεί στα δίχτυα σεκτών, αποτελούν τις αδιάψευστες εκείνες αποδείξεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν στο ακέραιο τις αρνητικές επισημάνσεις των Ψηφισμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρώπης για τις σέκτες (Ψηφίσματα 22.5.1984, 29.2.1996 και 17.2.1998).
Πηγή: 1)http://www.impantokratoros.gr




4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθητής: Βιγκάκης Χαράλαμπος

Η σέκτα των Μορμόνων


Oι Μορμόνοι είναι οπαδοί χριστιανικής αίρεσης, η οποία εμφανίστηκε το 1830 στις Η.Π.Α. με επικεφαλής τον Τζόζεφ Σμιθ. Είναι, επίσης, γνωστοί και ως «Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Εσχάτων Ημερών», της Δευτέρας του Χριστού Παρουσίας δηλαδή.
Στηρίζονται σ’ ένα βιβλίο που δημοσίευσε ο Σμιθ το 1812 και το οποίο έγραφε ότι από έναν άγγελο είχε πληροφορηθεί τη διδασκαλία του προφήτη Μορμόνου. Ο Μορμόνος, ο οποίος υποτίθεται ότι έζησε τον 4ο μ. Χ. αιώνα στην Αμερικανική ήπειρο, θεωρείται από τους Μορμόνους ως απόγονος των Εβραίων που μετανάστευσαν από την Παλαιστίνη στην Αμερική τον 6ο π. Χ. αιώνα.
Νηστεύουν μια φορά το μήνα. Τα χρήματα που εξοικονομούν, καθώς και το ένα δέκατο της περιουσίας τους τα διαθέτουν στην Εκκλησία τους. Ιδρύουν κοινωφελή ιδρύματα και κοινωφελείς επιχειρήσεις. Πιστεύουν στην αναγέννηση της γης και του ανθρωπίνου γένους. Αποφεύγουν την μισαλλοδοξία και αγαπούν την εργασία. Ο ιδρυτής των Μορμόνων ο Γιόζεφ Σμιθ στηριζόμενος σε μια υποτιθέμενη αποκάλυψη του Θεού σ’ εκείνον στις 12 Ιουλίου του 1843 θέσπισε και νομιμοποίησε την πολυγαμία, την οποία δεν υιοθετούν και δεν ασπάζονται όλοι οι πιστοί Μορμόνοι, αλλά μια συγκεκριμένη ομάδα τους.
Μετά τη δολοφονία το 1844 του Σμιθ 15.000 – 20.000 Μορμόνοι μεταφέρθηκαν υπό τον νέο τους πρόεδρο Μπρίγκαμ Γιουγκ το 1847 στην Αλμυρή έρημο, όπου ίδρυσαν το SaltLakeCity.
Το 1890 η αίρεση των φονταμενταλιστών Μορμόνων αποσπάστηκε από την Εκκλησία των Μορμόνων. Έχει περίπου 10.000 μέλη και απαγορεύει τις σχέσεις μεταξύ αγοριών και κοριτσιών.
Μορμόνοι εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα στην Αριζόνα, στο Αϊντάχο, στην Καλιφόρνια και σε άλλες πολιτείες των Η.Π.Α.

Πηγές: 1) Ανωνύμου, «Μορμόνοι», Επιστήμη και Ζωή, Τόμος 13, Θεσσαλονίκη, χ. χ. , σ. 119.
2) Ανωνύμου, «Μορμόνοι», Εγκυκλοπαίδεια των θρησκειών, Τόμος 3, Αθήνα 1994, σσ. 313.
3) www.pyles.tv.


4o Πιλοτικό Γυμνάσιο Χίου Τμήμα: Γ1 Σχολικό Έτος: 2011-12

Μάθημα: Θρησκευτικά Μαθήτρια: Αττώνη Μαρία

Εσωτερισμός-Πνευματισμός


Ο όρος εσωτερισμός σημαίνει κάθε σύστημα εννοιών και εφαρμογών, που έχει σαν στόχο την εσωτερική μεταμόρφωση του ανθρώπινου όντος με τελική κατάληξη την οντολογική του εκπλήρωση ή την “πνευματική του αποκατάσταση” (κάτι που στη θρησκεία ονομάζεται “θέωση”).
Ο εσωτερισμός υποδιαιρείται:
  • Στον θρησκευτικό εσωτερισμό, όπως είναι ο μοναχισμός και ο ασκητισμός.
  • Στον φιλοσοφικό εσωτερισμό, όπως είναι η μύηση στην αλήθεια μέσω διδασκαλιών οι οποίες προάγουν την καλλιέργεια της ηθικής και πνευματικής προσωπικότητας του ανθρώπου.
  • Στον μυστηριακό εσωτερισμό, όπως είναι η μύηση και δράση μέσω μυστηριακών πράξεων.
Τα κύρια σημερινά ρεύματα του ευρωπαϊκού εσωτερισμού είναι ο Ροδοσταυρισμός, ο Μαρτινισμός και ο Τεκνονισμός.
Πιο συγκεκριμένα, ως Εσωτερισμός θεωρείται η πίστη ότι στις θρησκείες υπάρχει μια εσωτερική διάσταση, που είναι αντιληπτή μόνο από κάποιους μυημένους. Σ' αυτήν την κρυφή πτυχή που προέρχεται από τις αρχαίες θρησκείες οφείλεται η ονομασία “Αποκρυφισμός” και “Αποκρυφολογία”, η οποία χρησιμοποιείται συχνά σήμερα αντί για τη λέξη “Εσωτερισμός”.
Ειδικότερα, στις αρχαίες θρησκείες οι άνθρωποι πίστευαν ότι τα πνεύματα των νεκρών μπορούσαν να βλάπτουν ή να βοηθούν τους ζωντανούς, μιας και θεωρούσαν ότι μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί τους κάτω από ορισμένες συνθήκες. Αυτός είναι ο λεγόμενος αρχαϊκός Πνευματισμός, ο οποίος και συνδέθηκε με τον Εσωτερισμό.
Όσον αφορά τον νεότερο Πνευματισμό και Εσωτερισμό, αυτός έχει διαφοροποιηθεί από τις αρχαϊκές του ρίζες. Εμφανίστηκε το 19ο αιώνα στις Η.Π.Α., έθεσε στο περιθώριο τις θεωρίες περί πνευμάτων και θέλησε να ακολουθήσει “επιστημονικότερες” μεθόδους. Γι' αυτό δεν ονομάζει πλέον τα σχετικά φαινόμενα “πνευματιστικά”, αλλά “ψυχικά” ή “μεταψυχικά”, το δε όλο κίνημα του Πνευματισμού το ονομάζει “ψυχοφυσιολογία”. Στην Ελλάδα το 1923 ιδρύθηκε η “Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών”, με σκοπό τη μελέτη όλων των σχετικών με τον Πνευματισμό θεμάτων.
Οι βασικοί άξονες των θεωριών του Εσωτερισμού-Πνευματισμού και ο τρόπος επίτευξης των στόχων του είναι οι εξής παρακάτω:
  • Η μετενσάρκωση δηλαδή η θεωρία ότι η ανθρώπινη ψυχή εξαγνίζεται γνωρίζοντας διαδοχικές γεννήσεις και θανάτους.
  • Η επικοινωνία με τα πνεύματα γίνεται με τη βοήθεια “μεσαζόντων”, των “μέντιουμ”. Ως ένα τέλειο “μέντιουμ” θεωρεί και το Χριστό, απορρίπτοντας έτσι όχι μόνο τη θεότητά του, αλλά και όλες τις βασικές αλήθειες του Χριστιανισμού.
  • Η επίκληση πνευμάτων νεκρών ανθρώπων και η αυθυποβολή εκείνου που συμμετέχει στην τελετή. Οι πνευματιστές στηρίζονται στο φόβο που προκαλεί στον άνθρωπο η αίσθηση ότι τα “πνεύματα” είναι ανώτερά του. Έτσι, ο Πνευματισμός διαδίδεται και επιβάλλεται με το γνωστό τρόπο της θρησκευτικής προπαγάνδας, μιας και πρώτα παρουσιάζει τις δήθεν απολυτρωτικές του θεωρίες και μετά επιβάλλει την πνευματική του κυριαρχία.
Πηγές:1) http://el.wikipedia.org/wiki.
2)Γκότση Χρήστου – Μεταλληνού Γεωργίου π.-Φίλια Γεωργίου, Ορθόδοξη Πίστη και Λατρεία, Α΄ Ενιαίου Λυκείου, Αθήνα 42003.